“நீ இல்லாத வாழ்க்கையை
உன் நினைவுகளால் நிரப்பிக்கொண்டிருக்கிறேன்…”
எதற்கென்று தெரியவில்லை…
விழிக்கும் ஒவ்வொரு நொடியிலும்,
என் நெஞ்சின் ஓரமெல்லாம்
உன் நினைவு மட்டுமே
மௌனமாய் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது…
எதையோ தேடுவது போல
அலைபேசியை அடிக்கடி பார்க்கிறேன்…
உன்னிடமிருந்து
ஒரு குறுஞ்செய்தியாவது
வந்திருக்கிறதா என்று…
சில நேரங்களில்,
நீ அனுப்பும் ஒரு சிறிய “ஹாய்” கூட
என் மனதில்
முழு நாளுக்குமான
ஒரு அழகான புன்னகையைப் பூக்கச் செய்கிறது…
உறங்கச் செல்லும் இரவும்
உன்னை என்னிடம் விட்டுச் செல்வதில்லை…
கண்கள் மூடும்போது
கனவாகவும்,
கனவிலும் கூட
ஒரு அழகிய பிம்பமாகவும்
நீயே வந்து நிற்கிறாய்…
கண்களை மூடினாலும் நீ…
திறந்தாலும் நீ…
மறக்க நினைத்தாலும் நீ…
மறந்துவிட்டேன் என்று நினைத்தாலும்
மீண்டும் நினைவாகி வருவதும் நீ…
எதற்கென்று தெரியவில்லை…
உன்னிடம் பேசாத நாட்களிலும்
உன்னைப் பற்றி நினைக்காமல்
ஒரு நாளைக் கூட
கடந்து செல்ல முடியவில்லை…
இது பழக்கமா…?
இல்லை… பாசமா…?
அல்லது
பெயரிட முடியாத
ஏதோ ஒரு அழகான உணர்வா…?
எனக்கே புரியவில்லை…
நான் பேசாத நேரங்களிலும்
உன்னிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்…
நான் பார்க்காத நேரங்களிலும்
உன்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்…
நான் நினைக்காதிருக்க முயன்றாலும்
என் நினைவின் முதல் பக்கத்தில்
நீயே இருக்கிறாய்…
நீ என் வாழ்க்கையில்
எந்த உறவாக வந்தாய் என்று தெரியவில்லை…
ஆனால்
என் நினைவுகளில்
இத்தனை ஆழமாக
எப்படி வேரூன்றினாய் என்பதும் தெரியவில்லை…
உன்னை வெளியேற்ற
என் மனம் தயாராக இல்லை…உன்னை மறக்க
என் நினைவுகள் சம்மதிக்கவில்லை…
அதனால்தான்…
எதற்கென்று தெரியவில்லை…
எப்போது என்று தெரியவில்லை…
எப்படி என்று புரியவில்லை…
என் ஒவ்வொரு நாளின்
அமைதியான இடைவெளியிலும்…
என் ஒவ்வொரு இரவின்
தனிமையான கனவிலும்…
என் இதயத்தின்
சொல்லப்படாத கவிதையாய்…
நீ மட்டும்…
நீ மட்டும்…
நீயாகவே இருக்கிறாய்…
உன் நினைவுகளில் நான் தொலைந்துவிட்டேனா…?
உன் நினைவுகளில்
நான் தொலைந்துவிட்டேனா…?
இல்லை…
உன் நினைவுகள்தான்
என்னை உயிரோடு வைத்திருக்கின்றனவா…?
எனக்கே புரியவில்லை…
நீ என் அருகில் இல்லை…
உன்னுடன் பேசும் உரிமையும் இல்லை…
உன்னை மீண்டும் பெறும்
வாய்ப்பும் இல்லை…
இருந்தும்…
நீ விட்டுச் சென்ற
நினைவுகளை மட்டும்
என் இதயத்திற்குள் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு
வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறேன்…
நீ என்னுடன் இல்லை…
ஆனால் உன் நினைவுகள்
என்னுடன் இருக்கின்றன…
அதனால்தான்
என் வாழ்க்கை
வெறுமையாகத் தெரியவில்லை…
நீ இல்லாத வாழ்க்கையை
உன் நினைவுகளால்
நிரப்பிக்கொண்டிருக்கிறேன்…
கிடைக்கமாட்டாய் என்று தெரிந்தும்…
ஒருநாள்
உன்னையும் மறந்துவிடலாம் என்று
என்னை நானே ஏமாற்றிக்கொள்கிறேன்…
ஆனால்
ஒவ்வொரு இரவும்
தலையணையில் தலைசாய்க்கும்போது
என் மனம் மட்டும்
உன் பெயரைச் சொல்லி
மீண்டும் பழைய நினைவுகளுக்குள்
சென்றுவிடுகிறது…
நீ கிடைக்கமாட்டாய் என்று தெரிந்தும்
உன்னை நேசிப்பது…நீ திரும்பி வரமாட்டாய் என்று தெரிந்தும்
உனக்காகக் காத்திருப்பது…நீ என்னை மறந்திருக்கலாம் என்று தெரிந்தும்
உன்னை நினைத்துக்கொண்டிருப்பது…
இதற்கெல்லாம்
ஒரே பெயர் இருந்தால்…
அது —————— இருக்க வேண்டும்…
ஏனென்றால்…
நீ என் வாழ்க்கையில்
இன்று இல்லை…
ஆனால்…
நீ விட்டுச் சென்ற நினைவுகளே
இன்று என் வாழ்க்கையாகிப் போனது…
நீ இல்லாத இடத்தில்… நீயே…
எதற்கென்று தெரியவில்லை…
உன்னை இழந்த பிறகுதான்
என் வாழ்க்கையில்
நீ எவ்வளவு ஆழமாக இருந்தாய்
என்பதை என் மனம் உணர்கிறது…
நீ ஒரு காலத்தில்
என் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இருந்தாய்…
இப்போது…
உன் நினைவுகள்தான்
என் வாழ்க்கை முழுவதுமாகிவிட்டன…
நீ திரும்பி வருவாய் என்ற
நம்பிக்கையும் இல்லை…
ஆனால்
நீ விட்டுச் சென்ற நினைவுகளை
விட்டுவிடும் மனமும் இல்லை…
அதனால்தான்…
நீ இல்லாத ஒவ்வொரு நாளையும்
உன் நினைவுகளோடு கடக்கிறேன்…
நீ இல்லாத ஒவ்வொரு இரவையும்
உன் கனவுகளோடு உறங்குகிறேன்…
நீ கிடைக்கமாட்டாய் என்று
தெரிந்திருந்தும்…
என் இதயம் மட்டும்
இன்னும் உன்னையே தேடிக்கொண்டிருக்கிறது…
எதற்கென்று தெரியவில்லை…
நீ என் வாழ்க்கையில் இல்லை…
ஆனால் என் வாழ்க்கையின்
ஒவ்வொரு நினைவிலும் நீ இருக்கிறாய்…
அதுவே போதும்…
ஏனென்றால்…
நீ என் வாழ்க்கையாக இல்லாமல் போனாலும்,
உன் நினைவுகளே
என் வாழ்க்கையாகிப் போனது…
என்றும் உன்னவன்…
உன் நினைவுகளோடு வாழும்
— முத்தமிழ்!




























































































































Users Today : 0
Users Yesterday : 4
Users Last 7 days : 48
Users Last 30 days : 145
Total Users : 10923
Views Today :
You must be logged in to post a comment.